Emocje dziecka - czyli co robić, aby pomóc dziecku radzić sobie z trudnymi uczuciami

Emocje dziecka - czyli co robić, aby pomóc dziecku radzić sobie z trudnymi uczuciami

Czy wszystkie emocje są potrzebne? Po co ludziom złość, smutek radość, zazdrość?

Emocje są podstawą rozwoju człowieka. Są po prostu faktem, są moralnie neutralne. Ani dobre, ani złe. Są cennym darem i istotnym wsparciem w naszym życiu. Dostarczają informacji o najbliższym otoczeniu i o nas samych. Dzięki nim wiemy, co się z nami w danej sytuacji dzieje. Dzięki emocjom zdobywamy wiedzę na temat innych osób, ich odczuć, intencji i zamiarów.

Emocje pojawiają się pod wpływem tego, czego doświadczamy w relacji z otaczającym światem.O ile przeżywanie i wyrażanie emocji przyjemnych, takich jak radość, zadowolenie, duma jest społecznie oczekiwane i nagradzane, o tyle bardzo uciążliwe wydaje się znoszenie nieprzyjemnych emocji takich jak złość, smutek, wściekłość, strach. Czy słusznie?

Uczucia to informacje o tym, że nasze ważne potrzeby są lub nie są zaspokojone.

Jeśli dziecko ma zakaz na przeżywanie smutku, to w jaki sposób pojawi się w jego przeżyciu radość? Jeśli dziecko nie może się bać, to w jaki sposób będzie wyrażać zadowolenie z siebie, że w końcu się odważyło?Kiedy uznajemy realność przeżyć emocjonalnych dziecka, rozwijamy u niego zdolność postępowania zgodnie z wewnętrznymi bodźcami, umiejętność dbania o swoje potrzeby.

Wszystkie stany emocjonalne można zaakceptować – pewne zachowania należy ograniczać.

„Widzę, że jesteś zły na brata, ale nie zgadzam się, żebyś go bił”.

„Słyszę, że jesteś rozgoryczony, ale nie chcę, abyś używał wobec mnie takich słów”.

„Tego naprawdę można było się przestraszyć.”

PAMIĘTAJ! Nieprzyjemne emocje w przeżyciach dziecka pojawiają się, gdy dziecko czuje, że nic od niego nie zależy, więc się złości, ponieważ chce mieć kontrolę nad sytuacją.

Czasem dziecko doświadcza sytuacji przekraczających jego możliwości rozwojowe i nie rozumie, dlaczego ma wybierać między mamą, a tatą (na przykład w sytuacji rozwodu rodziców)?

JAK POMÓC DZIECKU LEPIEJ RADZIĆ SOBIE Z WŁASNYMI UCZUCIAMI?

  • Słuchaj dziecka bardzo uważnie- staraj się zrozumieć jakie emocje kryją się pod tym, co dziecko do nas mówi.
  • Nie zaprzeczaj emocjom dziecka

Nie smuć się”, „Co to za fochy?”, „Nie wolno złościć się na brata”- takie komunikaty sprawiają, że dziecko czuje się zagubione, zdezorientowane. Czuje złość, a rodzic mówi, że nie powinno. Kto ma rację? W ten sposób dziecko traci zaufanie do siebie, wiarę w to, że to co czuje, jest w porządku. Mówiąc dziecku, że nie czuje tego, co czuje, pozbawiamy je naturalnego instynktu obrony (który opiera się na odczuciach), pozbawiamy je pewności siebie i ufności we własne siły.

WAŻNE! Emocje nie trwają wiecznie, a ich nazywanie, będzie informacją dla dziecka, że to co ono czuje jest właściwe, zrozumiane przez mamę lub tatę i akceptowane.

  • Zaakceptuj to, co dziecko przeżywa

„Widzę, że to Cię rozzłościło”, „Rozumiem, że to mogło Cię zawstydzić”, „Słyszę, że bardzo się cieszysz, że przychodzi do Ciebie Bartek”

Pamiętajmy, że dziecko, tak jak dorosły, potrzebuje zrozumienia, kiedy przeżywa silne uczucia. Nie jest wtedy w stanie nikogo słuchać. Nie przyjmuje rady, pocieszenia, ani konstruktywnej krytyki. Najczęściej potrafi pomóc sobie samo, jeśli jest wysłuchane i otrzymuje empatyczną odpowiedź. Gdy dorosły szanuje stany emocjonalne dziecka, dziecko uczy się szacunku do siebie i innych.

Kampania realizowana przez Stowarzyszenie Zawsze z Nadzieją, sfinansowana przez Miasto Szczecin.
Zawsze z NadziejąMiasto Szczecin

Witryna używa ciasteczek, korzystanie z serwisu internetowego oznacza akceptację plików cookies